نظرات (6)با فناوری فعلی خارج شدن از منظومه شمسی یا سفر به نزدیکترین ستاره برای بشر رویایی بیش نیست. با این وجود رویاپردازیهایی از جمله فناوری پیشرانش با استفاده از پرتوهای لیزر میتواند امید بشر برای سفر سریع در کهکشان را افزایش دهند. با ادامه مطلب در شهر سخت افزار همراه باشید.
یکی از محققان دانشگاه کالیفرنیا به نام آرتور داوویان به تازگی به مفهوم جدیدی به نام پیشرانه pellet-beam دست یافته که میتواند فضاپیماهای بزرگ را با سرعت زیاد به فضای بین ستارهای بفرستد. این فناوری که میتوان به جای چندین هزار سال، در چند صد سال را به نزدیکترین سیستم ستارهای برساند از ناسا 170 هزار دلار برای تحقیقات بیشتر دریافت کرده است.
فناوری جدید برای سفر به فضا
راکتهای شیمیایی برای رساندن انسان به فرای منظومه شمسی و دیگر نقاط کهکشان به اندازه کافی سریع نیستند. با این وجود بشر امید دارد بتواند در آینده نزدیک، از پیشرانههای لیزری برای سفر به فضای بین ستارهای استفاده نماید.
پیش از این در سال 2016 یک میلیاردر روس از طرحی پرده برداشته بود که قرار بود با استفاده از میلیونها لیزر، یک فضاپیمای کوچک را در کمتر از 20 سال به نزدیکترین ستاره به منظومه شمسی یعنی پروکسیما قنظورس برساند. این ستاره بیش از 4.2 سال نوری با زمین فاصله دارد.
فناوری pellet-beam از دو فضاپیما استفاده مینماید که یکی از آنها به سمت مقصد پیش میرود و دیگری در مدار زمین میچرخد. فضاپیمای مداری در هر ثانیه هزاران قرص فلزی را به سمت فضاپیمای دیگر شلیک میکند و همزمان یک پرتوی لیزر 10 مگاواتی به سمت قرصها تابانده میشود.
گرمای حاصل از برخورد لیزر قرصهای فلزی را به پلاسما تبدیل مینماید این پرتوی تبدیل شده به پلاسما، با برخورد به فضاپیمای مسافر، سرعت آن را به شکل غیر قابل تصوری افزایش میدهد. یک راهکار دیگر نیز پشنهاد شده که در آن، قرصها با ورود به میدان مغناطیسی تعبیه شده در فضاپیما، سرعت آن را افزایش میدهند.
آرتور داوویان اعتقاد دارد با روش فوق میتوان سرعت یک فضاپیمای یک تنی را تا 480 هزار کیلومتر در ساعت افزایش داد. این یعنی سرعتی تا 10 برابر بیشتر از سریعترین فضاپیمای ساخته شده با سوختهای شیمیایی. با این سرعت میتوان در تنها 5 سال به فضاپیمای وویجر 1 رسید.
با این وجود برای تحقق طرحهایی از این دست، ابتدا باید فناوریهای لیزری به شکل فزایندهای پیشرفت کنند.
